خودش نظر می‌افکند عینک خوش بینی به چشم می‌زند ، و آنگاه که به دیگران‌ و اعمال دیگران نظر می‌کند عینک بدبینی و بدگمانی ، و نتیجه این است که‌ هیچ کس شخص خود را تقصیر کار نمی داند و چنین می‌پندارد که تقصیر متعلق‌ به دیگران است . همه چشم به عدالت اجتماع دارند و هیچ کس فکر نمی کند که عدالت اجتماع وقتی حاصل می‌شود که افراد عادل باشند .
" « یا أیها الذین آمنوا کونوا قوامین بالقسط شهداء لله و لو علی‌ انفسکم أو الوالدین و اعقربین‌إن یکن غنیا أو فقیرا فالله أولی بهما فلا تتبعوا الهوی أن تعدلوا »" [١] .
یعنی ای مردم ! در کار به پاداشتن عدالت زیاد بکوشید ، گواهی را فقط به خاطر خدا بدهید هر چند علیه خود شما یا پدر و مادر یا نزدیکان شما باشد ، غصه اینکه فلان خویشاوند غنی یا فقیر است نخورید ، خداوند که خالق‌ آنهاست از شما که فقط رابطه خویشاوندی دارید اولی است به اینکه حال‌ آنها را رعایت کند ، مبادا به پیروی از هوای نفس ، از حق انحراف پیدا کنید .
یکی از فواید اینکه تربیت مردم تربیت دینی باشد همین است که مردم را در باطن روح و ضمیرشان عادل و منصف می‌کند . البته فرق است بین کسی که‌ از ایمان بهره‌ای داشته باشد و خدا را ناظر و شاهد اعمال و نیات خود بداند و آن کس که محض مصلحت اجتماع کاری را بکند .

[١] نساء ، . ١٣٥